Biofaan natuurfotografie

Deze bosmuis was de weg kennelijk flink kwijt. Vanmorgen rende hij (of zij) van hot naar her in de tuin rond zonder te weten waar te gaan. En er was een zwarte kraai die een paar (zwakke) pogingen deed ‘m te arresteren, maar de muis sprong dan zo hoog dat de kraai er van schrok. Het leek wel of de kraai de muis eerder te pakken had gekregen maar hier weer had laten vallen, want de muis had een duidelijke bijtplek in de zij.

Het foto’s maken deed de muis ogenschijnlijk niets, die nam zelfs de tijd om zo nu en dan een gevonden zaadje te eten of even wat te drinken. Na een half uurtje vond ie kennelijk dan toch een schuilplekje en verdween in de ruigte achter de tuin.

Deze pony houdt het goed vol in de sneeuw en de kou maar langzamerhand mag er wel eens een (paarden)kapper komen.

Tijdens een kopje koffie wordt mijn aandacht getrokken door een op afstand snel langsvliegende, kleurige vogel. Een eendje, dat is meteen duidelijk maar welke? De Krooneend of de Mandarijneend flitst, op zoek naar de camera, door me heen. Inmiddels is het eendje in de Hopfenbach achter ons huis geland en ren ik door de sneeuw naar de brug om ‘m beter te kunnen zien en te fotograferen.

Dan blijkt ‘t (slechts) een mandarijneend te zijn. Best een kleurig beestje maar ontsnapt uit een vogelcollectie en dus niet de zeldzame (wilde) krooneend. Niettemin, weer een nieuwe soort voor mijn waarnemingen in Wilsum.

Meer foto’s van Wilsum en omgeving via deze link.

Terug van een weekje Cappadocie. Hoogtepunt was een ballonvaart over en door  een kloof met veel opmerkelijke, tot meer dan 20  meter hoge zandsteenzuilen.  Zo’n 8 ballonnen zweefden tegelijkertijd door het luchtruim wat de belevenis alleen maar indrukwekkender maakte.

We stegen in het halfduister om 7 uur op dus ik moest de gevoeligheid opvoeren tot 1600 ASA (dus korreliger) en dan nog was het maar net te doen. Pas later in de vlucht werd het lichter en kon ik terug naar 320 ASA.  De landing gebeurde op een nog niet geploegde akker (om 8.30). Het had zoveel geregend dat de bodem dikke pap geworden was. We werden naar de verharde weg gesleept met een trekker. Een ander groepje met een jeep, die dus prompt wegzakte en vast zat. Uiteindelijk is iedereen ongeschonden (maar sommigen wat modderig) weer terug gekeerd.

De foto’s zijn naar mijn smaak niet optimaal want behalve het vroege tijdstip gooide ook de bewolking en de nevel nogal wat roet in het eten. Niettemin, een fantastische belevenis.

Meer foto’s op deze link