Biofaan natuurfotografie

Net voor een hagelbui  probeerde deze  sperwerman het maar weer eens bij onze mezenvoerplek. Na de zoveelste mislukte verrassingsaanval op een pimpelmees  ging hij er  eens rustig voor zitten en wachtte de bui en de mezen af. Die hadden echter al een veilig heenkomen gevonden in de doornstruiken achter de Hopfenbach.

Jammer dat het zo donker was want die aanvallen vanuit het niets verlopen pijlsnel en toch weet zo’n meesje nog opvallend vaak te ontsnappen.  Ik had er graag wat foto’s van gemaakt.  Zolang de vogeltjes in een doornstruik blijven zitten kan de sperwer niet veel meer doen dan er vervaarlijk overheen en omheen vliegen in de hoop dat bijvoorbeeld een pimpelmees alsnog het hazenpad kiest.

Lukt dat dan is de mees nog niet verloren want wat me opvalt is dat ze eerst steil omhoog vliegen, wat de sperwer veel sneller kan en dan zich als een balletje naar beneden laten vallen om onder het loof en de dode plantenresten te duiken. De sperwer is er een fractie van een seconde later, maar dan is de mees al een eindje onder de plantenresten door gerend en heeft de sperwer alleen blad in de klauwen. Misnoegd schudt hij dan al vliegend z’n veren en gaat het adrenalineniveau op een paaltje zittend laten zakken.

Geen alledaagse bezoeker van onze tuin, maar vandaag is hij/zij er niet weg te slaan. Het grasveld wordt op tientallen plekken fanatiek aangeboord om vervolgens secondenlang met de snavel diep in de grond stil te blijven zitten.  Volgens diverse waarnemers zou de specht dan mieren eten, maar inspectie ter plaatse nadat de specht weer is gevlogen, maken die conclusie onwaarschijnlijk, immers geen mier te bekennen. Ik vermoed eerder dat gejaagd wordt op ritnaalden of emelten, tenslotte kan een specht ook onder de bast van bomen (kever)larven opsporen, wellicht horen of anderszins waarnemen. Dus waarom niet in het gras?

Het moet gezegd worden dat deze groene  specht niet bang is uitgevallen. Als andere vogels onraad bespeuren en er vandoor gaan, blijft hij/zij alert zitten en maakt hoogstens aanstalten om snel te kunnen wegvliegen.

De kolibrievlinder (Macroglossum stellatarum), een dagactieve nachtvlinder uit de familie Sphingidae ( pijlstaartvlinders) is momenteel zeer actief in de tuin fouragerend op uitsluitend lijmkruid (Silene). Hij wordt ook wel Meekrapvlinder of Onrustvlinder genoemd en inderdaad, van bloem naar bloem vliegend is het een-en-al onrust en doet sterk denken aan de vlucht van de kolibrie.

Wie het weet mag het zeggen: een snuitkevertje van 8 mm met vijf strepen op het halsschild en kwastjes aan het eind van de voelsprieten.
Ik heb al flink op internet gezocht maar het raadsel is nog niet opgelost.

Vandaag was de grote zilverreiger weer present bij de Hopfenbach. Hij/zij heeft zo te zien tot-nu-toe de winter overleefd maar een vetpot lijkt de beek niet. Ik heb ‘m nog niets zien vangen. Schuw is ie wel, op meer dan honderd meter afstand vliegt hij bij onraad snel weg.