Biofaan natuurfotografie

Plots is het zover, de uilskuikens zijn takkelingen geworden. Na wekenlang gewoel in de kast hebben ze de vrijheid gekozen en scharrelen van de ene boom naar de andere want vliegen is er nog niet bij. Ze laten zich gewoon vallen, kruipen over de grond naar een andere boom en klauteren behendig naar boven.

Vandaag bleek er in de kast nog één jong, de kleinste, te zitten, de andere twee hadden de kast verlaten en deze op de foto ontdekte ik een paar bomen verderop. De grootste van de drie vond ik niet. Wel zag ik ma-bosuil in een fijnspar vlakbij dit jong, maar ze vloog weg toen ze mij gewaar werd.

Tien dagen later blijken ze als kool te groeien. Ze, want het zijn er zeker twee. Een derde kuiken lijkt er ook te zijn, maar die is nog zo klein dat hij voortdurend onder de voet gelopen wordt en slechts zelden als vage schim even zichtbaar is. Wie weet redt ie het, maar ook kans dat ie door z’n broertje/zusje wordt opgegeten als er te weinig muizen worden aangevoerd.

We hebben een uilskuiken in de uilenkast bij ons vakantiehuisje! Een bosuil wel te verstaan. Na een maand geduldig broeden door ma uil (pa zit in de buurt maar kwam nimmer bij de nestkast) is er dan toch eindelijk leven in de brouwerij. Inmiddels weet ik dat het er twee zijn maar ze blijven vrijwel steeds onder moederuil zitten. En die verlaat alleen ’s nachts de kast en laat zich dan door manlief voeden.

De foto/film is gemaakt door de Axiswebcam in het dak van de kast. De beelden worden opgenomen op een laptop in het vakantiehuisje, dus van verstoring is geen sprake.

Net voor een hagelbui  probeerde deze  sperwerman het maar weer eens bij onze mezenvoerplek. Na de zoveelste mislukte verrassingsaanval op een pimpelmees  ging hij er  eens rustig voor zitten en wachtte de bui en de mezen af. Die hadden echter al een veilig heenkomen gevonden in de doornstruiken achter de Hopfenbach.

Jammer dat het zo donker was want die aanvallen vanuit het niets verlopen pijlsnel en toch weet zo’n meesje nog opvallend vaak te ontsnappen.  Ik had er graag wat foto’s van gemaakt.  Zolang de vogeltjes in een doornstruik blijven zitten kan de sperwer niet veel meer doen dan er vervaarlijk overheen en omheen vliegen in de hoop dat bijvoorbeeld een pimpelmees alsnog het hazenpad kiest.

Lukt dat dan is de mees nog niet verloren want wat me opvalt is dat ze eerst steil omhoog vliegen, wat de sperwer veel sneller kan en dan zich als een balletje naar beneden laten vallen om onder het loof en de dode plantenresten te duiken. De sperwer is er een fractie van een seconde later, maar dan is de mees al een eindje onder de plantenresten door gerend en heeft de sperwer alleen blad in de klauwen. Misnoegd schudt hij dan al vliegend z’n veren en gaat het adrenalineniveau op een paaltje zittend laten zakken.

Geen alledaagse bezoeker van onze tuin, maar vandaag is hij/zij er niet weg te slaan. Het grasveld wordt op tientallen plekken fanatiek aangeboord om vervolgens secondenlang met de snavel diep in de grond stil te blijven zitten.  Volgens diverse waarnemers zou de specht dan mieren eten, maar inspectie ter plaatse nadat de specht weer is gevlogen, maken die conclusie onwaarschijnlijk, immers geen mier te bekennen. Ik vermoed eerder dat gejaagd wordt op ritnaalden of emelten, tenslotte kan een specht ook onder de bast van bomen (kever)larven opsporen, wellicht horen of anderszins waarnemen. Dus waarom niet in het gras?

Het moet gezegd worden dat deze groene  specht niet bang is uitgevallen. Als andere vogels onraad bespeuren en er vandoor gaan, blijft hij/zij alert zitten en maakt hoogstens aanstalten om snel te kunnen wegvliegen.